Emblem 13

TranscriptionAI-generated

ICK woude dese keers wel soo behendigh dragen Dat ons gebueren noyt haer flicker-licht en sagen, Want mochte dat geschien, so gingh ick daer ick wou, En daer kon niemant zijn die my beloeren sou: Maer wat ick immer doe, men siet de klare stralen Men siet den hellen glans door al de buerte dwalen; Hoe ick het vyer bewaer, hoe naeu dat ick het sluyt Het wilder evenwel, het wilder efter uyt. Mijn buer-man is bedaegt, mijn buerman heeft gebreken Die voor het meeste deel in oude lieden steken, Voor al quelt hem de kuch; maer desen onverlet Soo wil de goede man voor al geen eensaem bedt: Hy mint een frissche maeght, en besigh in het vryen So doet hy grooten weer om desen hoest te myen; Maer t'wijl hy sit en stoft, en maecket al te bont Soo komt de loose kuch hem bersten uyt den mont; Dies lacht het geestigh dier, en seyt, als in het jocken, Dat is geen fluytje, vrient, om vrijsters met te locken, Ey lieve! blijft gerust, en houdt u bedde vry Of immer kiester een, die kucht gelijck als ghy. Een quant die hier en daer voor bode wert gesonden, Had laetstmael op den wegh een volle beurs gevonden, Die gaf hy aen sijn wijf, en seyde; Lieve Trijn, Siet hier een rijcke buyt, maer 'tmoet geswegen sijn. 'Ken hoeve nu voortaen niet, als ick plagh, te wercken; Maer niemant, wie het zy, en moettet immer mercken; Houdt daerom, houdt gestaeg het geckjen in de mou, Trijn swoer het met een eedt, dat sy het helen sou. Ten leet als geenen tijt het wijf begon te koopen, De man en wou niet meer als boode blijven loopen, De dochter kreeg een huyck, een siel, een beste keurs, Ist niet een wonder ding! het gelt wil uyte beurs: Daer isset al bekaeyt, de man die wort gevangen, Die melt daer sijn bedrogh en al de slimme gangen, Daer wort de blijde Trijn een gans bedruckte vrou, En al om dat het gelt niet stille liggen wou.

TranslationAI-generated

I would gladly carry this candle so cleverly that our neighbours would never see its flickering light, for if that could happen I would go wherever I wished, and no one could spy on me: but whatever I do, people see the bright beams, people see the clear glow straying through the whole neighbourhood; however I guard the fire, however closely I shut it in, it still will out, it will out all the same. My neighbour is on in years, my neighbour has the ailments that for the most part lodge in old people; above all the cough troubles him; but notwithstanding this the good man above all wants no lonely bed: he loves a fresh young maid, and busy in his wooing he resists mightily to avoid this cough; but while he sits and boasts and carries it too far, the sly cough comes bursting out of his mouth; at which the witty creature laughs and says, as if in jest: that is no little flute, friend, with which to lure sweethearts; ah please! stay quiet and keep your bed free, or else choose one who coughs just like you. A rogue who was sent here and there as a messenger had lately found a full purse on the road; he gave it to his wife and said: dear Trijn, see here a rich booty, but it must be kept silent. I need not work any more from now on as I used to; but nobody, whoever it be, must ever notice it; therefore keep, keep constantly the little joke up your sleeve. Trijn swore with an oath that she would conceal it. It was no time at all before the wife began to go shopping; the man would no longer keep running as a messenger; the daughter got a hooded cloak, a veil, a best gown — is it not a wonderful thing! the money will out of the purse. There it is all spoiled, the man is arrested, he reveals his fraud there and all the crooked dealings; there the merry Trijn becomes a wholly dejected woman, and all because the money would not lie still.