Emblem 28

TranscriptionAI-generated

De man die't uyr-werck op-trekt spreeckt. Wat mogt ick rechte dwaes, wat mogt ick gae beginnē? Waer dooldē laetst, och arm! mijn onbedachte sinnē? Ick bracht een tuygh in huys, oock tegen vrienden raet, Een tuygh, een wonder tuygh, dat nimmer stil en staet; Een tuygh van vreemden aert, dat noyt en laet te woelen, Dat my oock inder nacht sijn On-rust doet gevoelen; Een tuygh, een slaende werck, dat sonder eynde sweeft, En dat noch boven dien een stagen Wecker heeft; Een tuygh dat omme gaet met veelderhande drachten, Dat hondert raders heeft daer op men heeft te wachten; Wat dienter noch geseyt? het is een staege last, Die voor mijn strammen rugh int minste niet en past. Maer schoon ick besigh stae aen dese lange koorden, En segge dit en gint, het zijn verbloemde woorden: Het stuck dat ick beklaegh, dat is een nieuwe trou, Mijn onrust dien ick heb, dat is een jonge vrou; Wat moet ick even daer al drachten onderhouwen, En tanden aen den douck, en raders in de mouwen, En wielen om het lijf, en ick en weet niet wat, Dat ick voor desen tijt noyt recht en heb gevat. Wel eer had ick een vrou, die was van mijne jaren, Die was gelijck als ick genegen om te sparen, Die droeg een slechten douck; maer dit alwaerdigh dier Dat strijckt gelijck een paeuw, en is te bijster fier; Dit wil den nieuwen snuf, van ketens ende ringen, Van perels om den hals, van alle moye dingen, Van al dat hoofs gelijckt, en altijt weder aen, Het schijnt dat my de beurs moet eeuwigh open staen; Noch isset niet genoegh, sy kan geen ruste lijden, Sy wil geduerigh uyt, geduerigh spelen rijden, Geduerigh over al. wel denckt hoe past my dat, Die eertijts ongemoeyt ontrent den vyere sat. Maer noch soo waret yet, met dese buyte-lusten, Indien ick inder nacht te minsten mochte rusten; Maer dat en magh niet zijn, het kint dat wil de mam, O! dwaesheyt dat ick oyt so jonge vrouwe nam. Wel vrienden hoort een woort: wie stil begeert te leven Die moet dit mal gevoel de jonckheyt overgeven, Want, uyt de daedt geleert, soo roep ick met berou, » Ontrent een grijsen baert en dient geen jonge vrou.

TranslationAI-generated

The man who winds up the clock speaks. What was I, real fool, what could I have begun? Where did my thoughtless wits wander lately, alas, poor me? I brought a contrivance into the house, even against my friends' advice, a contrivance, a wondrous contrivance, that never stands still; a contrivance of strange nature, that never stops stirring, that makes me feel its un-rest even by night; a contrivance, a striking work, that sways without end, and that on top of that has a constant Alarm; a contrivance that goes about in all sorts of apparel, that has a hundred wheels upon which one must wait; what more need be said? it is a continual burden that does not suit my stiff back in the least. But though I stand busy at these long cords, and say this and that, these are figured words: the matter I lament is a new marriage; the unrest I have is a young wife. What finery must I constantly keep up for her — teeth (edging) on the kerchief, and wheels in the sleeves, and hoops about the body, and I know not what, which before this time I never rightly understood. Formerly I had a wife who was of my own years, who was, like me, inclined to save, who wore a plain kerchief; but this all-worthy creature struts like a peacock and is exceedingly proud; she wants the new fashion, chains and rings, pearls about the neck, all pretty things, everything that looks courtly, and always again; it seems my purse must stand open for ever. Nor is that enough: she can endure no rest, she wants to be out continually, continually to drive to entertainments, continually everywhere. Just think how that suits me, who formerly sat undisturbed by the fire. But all this would still be something, with these outdoor pleasures, if at least I might rest at night; but that may not be: the child wants the breast. Oh, the folly that I ever took so young a wife! Well friends, hear a word: whoever desires to live quietly must give up this foolish notion of youth; for, taught by the deed, I cry out with regret: » A young wife does not suit a grey beard.