Emblem 118

TranscriptionAI-generated

Als yemant met een harden steen, Of met een hout, of met een been Een hont ontrent de leden treft, Hy krijt, hy bast, hy grolt, hy keft, Hy loopt in haesten nae den steen, Hy loopt in haesten naer het been, En met een gants verwoeden sin Soo slaet hy daer de tanden in, Maer die het leet hem heeft gedaen Dien laet hy sonder hinder gaen. Soo menighmael als dit geschiet, En dattet eenigh mensche siet, Soo lacht hy om de dwase daedt Die hem alsdan voor oogen staet. Maer hoort, ghy vrient, die dit belacht, En die het beest voor onwijs acht, Komt siet doch met een rijper sin, Komt siet het stuck wat naerder in, En daelt eens binnen u gemoet, En denckt wat ghy by wijlen doet. Als eenigh mensch, uyt swarte nijt, Op u, of uwe vrienden bijt, Of dat u yemant hinder doet Of in u haeff, of aen u bloet, Wort ghy niet stracx u naesten gram? En let niet eens van waer het quam? Hoe dickmael isser, weerde ziel, Dat ick in dese stuypen viel, Dat ick als op de menschen beet Wanneer ick schád' of schande leet; Maer, mach ick bidden, mijn gemoet, Siet dat ghy dit noyt meer en doet, Maer als misschien ons yemant quelt, Het is door list, of met gewelt, Vergaept u aen de lieden niet Die ghy hier mede besich siet, En schoon ons treft een nijders tant, Soo denckt, Het komt van hooger hant, Segh vry, Dees mensch is maer alleen Een stock, een roed', een slinger-steen, Die van een grooter macht bestiert Om my of om de mijne swiert, En maeckt oock daer in geen verschil Wien Godt hier toe gebruycken wil; Het zy dan vyandt ofte vriendt, Dewijl dat ghy het doch verdient, Dewijl dat ghy u weerdigh kent Dat Godt u swaere plagen sent. De mannen, nae den geest gesterckt, Die hebben dit wel eer gemerckt, Want alsmen hun te quellen nam Soo sagen sy van waer het quam, Sy sagen Godes roede slaen, Sy sagen Godes engel staen, En daerom wast dat hun de ziel Niet op de daedt der menschen viel, Maer swierde met een diepe sucht Tot boven inde blaeuwe lucht; Sy baden Godt in haer verdriet, Maer beten op de menschen niet; En weder, als het soet geluck, Quam wech te nemen haren druck, En dat misschien haer even mensch Hun gunstigh was naer eygen wensch, Soo werden sy daer in gewaer, Des Heeren vrientschap over haer, En resen, met een bly gemoedt, Tot Godt den gever van het goet Wel aen mijn ziele, tot besluyt, Druckt dit in al u wesen uyt En quijt u dus in vreugt en pijn Het sal ons hert een balsem zijn.

TranslationAI-generated

When someone strikes a dog about the limbs with a hard stone, or with a stick, or with a bone, it yelps, it barks, it growls, it yaps; it runs in haste to the stone, it runs in haste to the bone, and with a wholly furious mind it sinks its teeth into it; but the one who did it the harm, him it lets go off unhindered. As often as this happens, and some person sees it, he laughs at the foolish deed that then stands before his eyes. But listen, friend, you who laugh at this, and who think the beast unwise: come, look with a riper mind, come, look at the matter a little more closely, and descend once within your own heart, and consider what you yourself at times do. When some person, out of black envy, bites at you or at your friends, or when someone does you harm, either in your goods or in your blood, do you not at once grow angry with your neighbour? And never once notice whence it came? How often has it happened, dear soul, that I fell into these convulsions, that I as it were bit at people when I suffered damage or disgrace; but, may I beg you, my heart, see that you never do this again. But when perhaps somebody torments us, whether by cunning or by force, do not gape at the people whom you see busy with it; and though an envier's tooth strikes us, think then: It comes from a higher hand. Say freely: This man is only a stick, a rod, a sling-stone, which, directed by a greater power, is swung at me or at mine; and make no distinction either as to whom God wishes to use for this, be it enemy or friend, since you have indeed deserved it, since you acknowledge yourself worthy that God should send you heavy plagues. The men who were strengthened in the spirit noted this long ago; for when people set about tormenting them, they saw whence it came, they saw God's rod striking, they saw God's angel standing, and therefore it was that their soul did not fasten upon the deed of men, but soared with a deep sigh up above into the blue sky; they prayed to God in their sorrow, but did not bite at men; and again, when sweet fortune came to take away their affliction, and when perhaps their fellow man was favourable to them according to their own wish, then they perceived therein the Lord's friendship over them, and rose with a joyful mind to God, the giver of the good. Well then, my soul, in conclusion, imprint this upon your whole being, and acquit yourself thus in joy and in pain: it shall be a balm to our heart.