Emblem 18

TranscriptionAI-generated

Een Ridder uyt het Britten-landt Gingh dwalen aen de Zeeusche strandt, En hadde ( soo het scheen ) gesien Hoe dat aldaer de jonge lien Haer gaen vermaecken aen de Zee, Niet verre buyten Zierickzee; Hy sagh het als een selsaem dingh Dat vry wat uyt de regel gingh, En daerom heeft hy't ons vertelt Gelijck hier onder is gestelt: Ick quam eens treden op de strant, Daer ick veel jonge lieden vant, Ick sagher ses of seven paer, Den eenen hier, den genen daer, Maer boven al soo wasser twee Die gingen veerdigh na de zee, Een yeder had een jonge maegt Die hy tot in het water draegt; En of de vrijster vreese kreegh, Iae schier van angst ter neder seegh, Oock hem met bleecke lippen badt, Noch gingh hy dieper in het nat, Tot dat het water wert gesien Tot aen, jae boven, hare knien, En noch ist niet genoegh gedaen Het moester vry wat holder gaen; Ten lesten neemt de losse quant En giet oock water metter hant, Iuyst als Diana voortijts plagh Als sy Actæon by haer sagh; Hy goot het water hier en daer Tot in haer schoon gekrinckelt haer, Soo dat het 'tgeen eerst geestigh stont Geleeck een natten water-hont. Ten lesten als de joncker sagh Dat hy niet hooger op en magh, Soo keert hy weder naer het droogh, Want hy sagh tranen in haer oogh; Maer stracx soo loopt hy van de strant, En treckt haer naer het mulle sant; Hy leyt haer op een hoogen duyn, En rolt dan van de steyle kruyn, Tot onder in het lage dal, En daer eens weder even mal; Hy sout haer in het gulle sant, En stroyt het stof aen alle kant; Hy laet niet af, hoe datse wijckt, Soo datse naeu een mensch gelijckt. Ick sach daer by een oude vrou, Die vraegd' ick wat dit seggen wou, En wat de vrijster had gedaen Om dit soo uyt te moeten staen, Of sy oock yemant had misseyt Dat sy in't water wert geleyt; Of dat sy van een dollen hont Haer in het lijf gebeten vont. Het wijf verklaerde datter niet Van 'teen of 'tander was geschiet; Maer ( sprack sy ) hoort eens wat het zy, En sit een weynigh nevens my, Het is een wijse van het landt, Dat yemant in sijn eersten brandt, Ontrent den soeten meye tijt Met vrijsters in den duyne rijt; En isser dan een geestigh dier Hem oorsaeck van sijn eerste vier, Soo gaet hy dus met haer te werck, En al op seker oogh-gemerck: Ghy, hoort doch waerom dit geschiet, Het is vermits hy daer uyt siet Hoe sich de jonge vrijster heeft, Als hy soo selsaem met haer leeft, Of sy oock dan een jongman viert, Dan offe luy en leelick tiert; En of haer eertijts soet gestel Verandert in een norts geswel; En als het eens is uyt-gemalt Dan let hy hoe sy hem bevalt, En of hy vorder dient te gaen, Dan of sijn vryen heeft gedaen. Wat dunckt u doch van dese wijs; Voorwaer sy dunckt my wat te vijs Seyd' ick, en, ginght nae mijnen sin, Ick noemde dit een Esels min; Want als dit ombelompen beest Ontrent sijn ongesouten geest Sijn eerste minne-stuypen voelt, Dan isset dattet bijster woelt, Het vliegt in haest het veulen toe, Het brijst en bijt, men weet niet hoe; Het schuymbeckt door onstuymigh bloet, Het slaet geduerigh metten voet; Het baert en springht aen alle kant Iuyst als de vryer aen de strant. Wel nu, ghy die noch heden vrijt, Maeckt datje vry wat heusscher zijt; Laet menschen, esels in verstant, Ondecken haren minne-brant Door raeu, door plomp en vreemt gelaet Dat uyt den peyl van reden gaet. Ghy, denckt dat in de soete pijn Niet beter is als heus te sijn, Want Venus kint is moeder naeckt, Ten dient maer sachtjens aengeraeckt. Dit sprack de Ridder al te mael, En 'tluyde wel in sijne tael; Dan of het hier wel is geseyt Dat dient wat naerder over-leyt; Wat my belangt, ick vinder wat Dat dienstigh is te zijn gevat.

TranslationAI-generated

A knight from the land of Britain went wandering on the Zeeland shore, and had (so it seemed) seen how the young people there go to amuse themselves by the sea, not far outside Zierikzee; he thought it a strange thing that went rather far outside the rule, and therefore he told it to us as it is set down here below: I once came walking on the beach, where I found many young people; I saw there six or seven couples, one here, another there; but above all there were two who went briskly toward the sea, each of them having a young maid whom he carried right into the water; and although the sweetheart grew frightened, indeed nearly sank down from fear, and begged him with pale lips, still he went deeper into the wet, until the water was seen to reach up to, indeed above, her knees. And still it was not enough done, it had to go still more wildly; at last the loose fellow takes and also pours water with his hand, just as Diana used to do of old when she saw Actaeon near her; he poured the water here and there, right into her fair curled hair, so that what at first stood daintily now looked like a wet water-dog. At last, when the young gentleman saw that he could go no higher, he turns back to the dry land, for he saw tears in her eye; but at once he runs off the beach and drags her toward the loose sand; he lays her on a high dune and rolls her down from the steep crest right to the bottom of the low valley, and there again just as foolishly; he salts her in the yielding sand and strews the dust on every side; he does not leave off, however she gives way, so that she scarcely resembles a human being. I saw there beside me an old woman, whom I asked what this was supposed to mean, and what the sweetheart had done to have to endure this; whether she had insulted someone, that she was led into the water; or whether she had been bitten in the body by a mad dog. The woman declared that neither the one nor the other had happened; but (said she) just listen to what it is, and sit a little beside me: it is a custom of the country that someone in his first passion, about the sweet month of May, rides in the dunes with girls; and if there is then a lively creature who is the cause of his first fire, then he goes to work with her like this, and all with a certain aim in view. You, do hear why this happens: it is because from it he sees how the young girl behaves when he deals with her so strangely; whether she still honours a young man, or whether she carries on lazily and nastily; and whether her formerly sweet disposition changes into a surly swelling; and when it has once been fully played out, then he notes how she pleases him, and whether he ought to go further, or whether his courting is done. Well, what do you think of this custom? Truly, it seems to me rather too coarse, said I; and, if it went by my mind, I would call this a donkey's love. For when this clumsy beast feels, about its unsalted spirit, its first fits of love, then it stirs itself outrageously; it flies in haste at the filly, it brays and bites, one knows not how; it foams at the mouth from turbulent blood, it strikes continually with its foot; it makes noise and leaps on every side, just like the wooer on the beach. Well now, you who still go courting today, see that you be a good deal more courteous; let men who are donkeys in understanding discover their love-fire by raw, by clumsy and strange behaviour that goes beyond the measure of reason. You, think that in the sweet pain nothing is better than to be decent, for Venus' child is stark naked, and must be touched only gently. This the knight spoke all together, and it sounded well in his own tongue; but whether it is rightly said here needs to be considered more closely; as for me, I find in it something that is useful to have grasped.