Emblem 40

TranscriptionAI-generated

De vrijster spreeckt Ick hebbe menighmael, ick hebbe lange dagen Hier water in geput, hier water in gedragen, Hier water in gepompt, en weder uyt gedaen, En tot op heden toe, soo isset wel gegaen; Maer hier in dit gewest, daer komen raeuwe gasten, Die my en mijns gelijck niet laten aen te tasten; En in het naeste dorp daer woont een groote jeught, Daer is dan alle daegh, daer is de wilde vreught: Ick weeligh uyter aert, en tot het spel genegen, Quam mede by den hoop om soete jock te plegen; Ick kloste nu en dan twee kruycken tegen een, Maer 'twas te veel bestaen voor soo een weecken steen: Want onder dit gewoel, een onbesuysde jongen Koomt loopen uyt het dorp, en tegen my gesprongen, Die stoot te bijster hart, soo dat mijn kruycke leeckt, Die stoot noch andermael, so dat mijn kruycke breeckt. Daer liggen nu eylaes, daer liggen nu de scherven, Dies moet ick (wat een spijt) mijn eerste vreugde derven; Want, boven dat het leet my inde ziele treckt, Soo word' ick noch, eylaes! van alle man begeckt; Hier stae ick nu en kijck met twee beschaemde kaken, Onseker hoe te doen, of wat te sullen maken; Ach! waer ick 'tooge keer, of waer ick henen gae Daer wijst my al het volck met spitse vingers nae: Koom ick nu weder t'huys, hoe sal mijn moeder kijven! En soo ick niet en gae, waer sal ick konnen blijven? Waer sal ick seker zijn? Wel, die mijn schande siet O! leert een nutte les, en dat uyt mijn verdriet: Gespeulen weest besorgt voor uwe water-kruycken, De beste van den hoop die hebben weecke buycken; Het is een seecker woort, daer oock de reden spreeckt, De pot gaet nae de put tot sy ten lesten breeckt.

TranslationAI-generated

The maiden speaks. Many a time, for many long days, I have drawn water here, carried water here, pumped water in here and poured it out again; and up to this day it has gone well enough. But into this region there come rough fellows who do not refrain from pawing at me and my like; and in the nearest village there lives a great crowd of young people, where every day there is wild merriment. I, exuberant by nature and inclined to play, came along with the crowd to practise sweet jesting; now and then I knocked two jugs together, but that was too much to undertake for such a soft stone: for amid this bustle a reckless lad comes running out of the village and leaps against me; that bump was far too hard, so that my jug leaked; a second bump, so that my jug broke. There now, alas, there now lie the shards, and so I must (what a shame) lose my first joy; for besides that the sorrow pierces me to the soul, I am moreover, alas, mocked by every man. Here I now stand and stare with two shamed cheeks, uncertain what to do or what to make of it; ah, wherever I turn my eye, or wherever I go, all the people point at me with pointed fingers. If I now come home again, how my mother will scold! And if I do not go, where shall I be able to stay? Where shall I be safe? Well, you who see my shame, O learn a useful lesson, and that from my distress: playmates, take care of your water-jugs; the best of the lot have soft bellies. It is a sure saying, in which reason too speaks: the pot goes to the well until at last it breaks.