Emblem 41

TranscriptionAI-generated

De Bogertman spreeckt Ist niet een spijtigh dingh! de schoonste van de peren, Die ick nu langen tijt van yeder sagh begeren, Die ick soo menighmael soo boven maten prees, Die yder een belough, en met den vinger wees, Ach! die is van den boom, en in het slick gedropen, En light nu van de sleck, en van de pier bekropen, Die is soo ongesien, dat wie het ooft genaeckt Stracx metter herten walgt, en metter kelen braeckt; Wat heb ick onse Trijn al over langh geleden, Verscheyde mael geseyt ( en vry met groote reden ) Dat sy de schoone vrucht te lange weder-hiel, Dat sy de rijpe peer sou plucken eerse viel; Maer of ick heb gesmeeckt, dan of ick heb gekeven, Daer was geen seggen aen, het isser by gebleven; Mijn reden, mijn gesmeeck, mijn bidden galter niet, Nu leydtse daer bedot gelijck een yeder siet. Noch ben ick even soo met onse Fy gevaren, Dat was een fluxe meyt van ses-en-twintigh jaren, Vet, lijvigh, wel geborst; de buerte waegder van, En riep my dickmael toe, haer dient een rustigh man. En schoon ick dese saeck geduerigh heb gedreven, Mijn wijf en heeft haer noyt tot reden willen geven, Sy rieper tegen aen; Het is noch al te vrough, Beyt tot een ander jaer, dan isset tijts genough. Ick sweegh om vredes wil, en lietet henen sleuren, Maer bloet, gelijck ick ben, ick moetet nu betreuren; Want Fy die heeft gepopt met Iorden onsen knecht, Daer staet nu Trijntje moer en siet geweldich slecht. Wel leert, ô Bogert-man, op uwe boom-gewassen, Leert vaders, als het dient, op uwe dochters passen, Want die uyt onbescheyt hier op geen acht en slaet, Beklaeght hem menighmael wanneer het is te laet. Siet! als de pere bloost dan plachtse licht te vallen, En als de vrijster rijpt, soo wiltse veeltijts mallen; Dus wilt ghy van verdriet en schande zijn bevrijt, Vent, vent dit weecke freuyt, en dat te rechter tijt.

TranslationAI-generated

The orchard-man speaks Is it not a vexing thing! the fairest of the pears, which for a long time now I saw everyone desire, which I so many times praised beyond all measure, which everyone eyed and pointed at with the finger, ah! it has dropped from the tree and into the mud, and lies there now crawled over by the slug and the worm; it is so unsightly that whoever comes near the fruit at once is sick at heart and vomits from the throat. How long ago did I already suffer over our Trijn, saying several times (and truly with good reason) that she held back the fair fruit too long, that she should pluck the ripe pear before it fell; but whether I pleaded or whether I scolded, there was no talking to her, it stayed as it was; my reasoning, my coaxing, my begging availed nothing, now she lies there dumbfounded, as everyone can see. And just so it has gone with me over our Fy; she was a strapping girl of six-and-twenty years, plump, well-bodied, well-bosomed; the neighbourhood talked of it and often called out to me, she needs a sturdy man. And though I pressed this matter continually, my wife would never listen to reason about it; she cried out against it: it is still far too early, wait till another year, then there will be time enough. I kept silent for peace's sake and let it drift along, but poor fellow that I am, I must now lament it; for Fy has got herself a baby by Jorden our servant, and there mother Trijntje stands and looks mightily foolish. So learn, O orchard-man, from your own tree's growth; learn, fathers, to look after your daughters when it is due, for he who out of indiscretion takes no heed of this laments it many a time when it is too late. See! when the pear blushes it is apt to fall easily, and when the maiden ripens she will often play the fool; so, if you would be freed from sorrow and disgrace, sell, sell this soft fruit, and that at the proper time.