Emblem 42

TranscriptionAI-generated

De vrijster spreeckt Ick ben in mijn gemoet hier besigh aen te schouwen Een boom, een jongen boom, die neder is gehouwen, Een gaef Cypressen hout, dat anders is gestelt Als hier of elders zijn de boomen van het velt; Ist niet een selsaem dingh? de boom is neer geslagen Niet in sijn dorren tijt, maer in sijn beste dagen, En efter, hoe het gaet, of wat de lieden doen De stam is sonder loof, en wort niet weder groen; Nu overlegh ick vast waer op dit is te duyden, En watmen leeren mach van boomen ofte kruyden; En siet! als ick ter deegh ontsluyte mijn verstant, Soo ben ick even self, gelijck als dese plant: Maer waerom dus bedeckt? ey! laet ons klaerder spreken, Ick wil aen dese plaets ontdecken mijn gebreken, Ick wil eens over-slaen hoe ick eens neder viel, En klagen mijnen noot aen mijn bedroefde ziel. Eylacen dwaese maeght! ick hebbe my vergeten; En dat was metter tijt van alle man geweten, Siet daer een groot verdriet; mijn eere was bevleckt, En ick was boven dat van alle man begeckt; Daer gingh ick treurigh heen, bedruckt in alle sinnen, Doch echter hield ick vast ick soudet overwinnen; Dies schoud' ick alle vreugt, uyt enckel herten-leet, Ick drough een minder kant, en vry een slechter kleet; Ick gingh my, boven dat, van alle feesten bannen, Ick had gelijck een schrick van alle jonge mannen, Ick gingh seer weynigh uyt, ten was dan nae de kerck, Maer des al niet te min het was verloren werck; Al wat ick heb bedacht, of in der daedt begonnen, 'Ken hebbe niet een sier, 'ken hebbe niet gewonnen; Hoe sedigh dat ick gae, eylaes! de quade faem Die krijt my leelijck uyt, en geesselt mijnen naem. Het keert my al den rugh dat my wel eer beminde, En wie my eertijts socht, die vlucht gelijck een hinde, Een yeder gaet te rugg' die van mijn saecken weet, Gelijck een reysend' man die op een padde treet. Van vryers, geen gewagh; maer slechts een kackelacker Die ranst my somtijts aen en maect mijn droefheyt wacker. Gespelen, tot besluyt, ick ben, en blijf, eylaes! Een plante sonder loof, een druyve sonder waes: Dies roep ick tot de jeught, O maegden, reyne dieren, O let op u beroup, en hoe het is te vieren, Want raeckt ghy maer een reys u roem, u bloemtje quijt, 'Tis al om niet getreurt, ten wast te gener tijt.

TranslationAI-generated

The maiden speaks Here in my mind I am busy looking at a tree, a young tree, that has been cut down, a sound piece of cypress wood, which is made differently from the trees of the field here or elsewhere; is it not a strange thing? the tree has been felled not in its withered season, but in its best days, and yet, however things go, or whatever people do, the trunk is without foliage, and never grows green again; Now I ponder hard on what this is to signify, and what one may learn from trees or plants; and behold! when I properly open up my understanding, then I am just the same as this plant: But why so covertly? ah! let us speak more plainly, I will here disclose my failings, I will go over how I once fell down, and lament my distress to my sorrowing soul. Alas, foolish maid! I forgot myself; and in time that was known to every man, see there a great grief; my honour was stained, and besides that I was mocked by every man; There I went about sadly, oppressed in all my senses, yet still I firmly held that I should overcome it; Therefore I shunned all joy, out of sheer heartache, I wore a lesser lace trim and indeed a plainer dress; Moreover, I banished myself from all festivities, I had as it were a dread of all young men, I went out very little, unless it was to church, but none the less it was wasted effort; All that I have devised, or begun in deed, I have not gained a farthing by it, I have won nothing; However modestly I walk, alas! evil repute cries me down foully and scourges my name. All who once loved me turn their backs on me, and whoever formerly courted me now flees like a hind, everyone who knows of my affairs draws back, like a traveller who steps on a toad. Of suitors, no mention; only a chatterer who sometimes taunts me and wakes up my sorrow. Companions, in conclusion, I am, and remain, alas! a plant without foliage, a grape without its bloom: Therefore I call to the young, O maidens, pure creatures, O take heed of your calling and how it is to be kept, for if you once lose your good name, your little flower, all mourning is in vain, it never grows again.