Emblem 47

TranscriptionAI-generated

Vraeght yemant wat ick draeg, en wattet is te seggen? Hoort toe, ick neemet aen met woorden uyt te leggé, Ick gae doch altijt rondt, oock daer een ander swijght, En daer een slechte duyf beschaemde wangen krijght. Ick draegh een aerdigh tuygh, dat konstigh is gedreven, Dat schoon is op-gedaen, en wonder net gewreven, Ick draegh een noodigh stuck, dat aen een rustigh man, Oock midden inder nacht, ten dienste wesen kan: Ick draegh een schoon kleynoot, dat yeder sou behagen Als sy het beste deel daer mede binnen sagen, Maer dat en isser niet, en even sonder dat Soo isset maer een romp, een hol en ydel vat: Maer waerom dus bedeckt? ick kan wel anders spreken, Ick hebbe monts genough, ick hebbe wisse streken; Ick heb een gladde tongh, wie dattet oock verveelt, Wel vrienden, 'tgeen ick draegh, dat is mijn eygé beelt. Ick heb een bly gelaet, ick hebbe roode wangen, Ick hebbe geestigh hayr, dat menschen weet te vangen, Ick ben in soeten praet, in vleys, in jeugdigh bloet, Al wat een aerdigh dier of is of wesen moet; Ick ben een schoone vrou, doch aen geen man gebonden, Ick waer een frissche maeght, en waer ick niet geschonden, Ick ben; maer, hola wat: ick ben gelijck ghy siet, Ick bid u (wie ghy zijt) en vraegt my vorder niet. Maer déckt ghy niet te min, wat mach haer doch ontbreké? De schaemte, lieve vrient, die is van my geweken, Dat schoon, dat helder licht, die onbevleckte glans, De luyster vande jeught, de vreughde van de mans, De schaemte, lieve vrient, die heb ick eens verloren, En die heeft even my voor eeuwigh af-gesworen, Nu ben ick niet met al, want sonder eerbaer root Soo is de schoonheyt vuyl, soo is het leven doot.

TranslationAI-generated

Does anyone ask what I carry, and what it means? Listen, I undertake to explain it in words, For I always go about, even where another keeps silent, And where a simple dove gets blushing cheeks. I carry a fine piece of work, artfully embossed, Handsomely got up, and wonderfully neatly polished, I carry a necessary thing, which to a restless man Even in the middle of the night can be of service: I carry a fair jewel that would please everyone If they saw the best part of it inside, But that is not there, and just without that It is only a hulk, a hollow and empty vessel: But why so covered up? I can indeed speak otherwise, I have mouth enough, I have sure tricks; I have a smooth tongue, whoever may be tired of it, Well, friends, what I carry is my own image. I have a cheerful face, I have red cheeks, I have lively hair that knows how to catch people, I am all sweet talk, flesh, and youthful blood, All that a pretty creature either is or must be; I am a beautiful woman, yet bound to no man, I would be a fresh maiden, had I not been violated, I am; but, hold on there: I am as you see, I beg you (whoever you are) and ask me no further. But if nonetheless you do not cover it up, what can she be lacking? Shame, dear friend, that has departed from me, That fair, that clear light, that unspotted lustre, The splendour of youth, the joy of men, Shame, dear friend, that I once lost, And it has likewise forsworn me for ever, Now I am nothing at all, for without an honourable blush Beauty is foul, and life is dead.