Emblem 48

TranscriptionAI-generated

Ey wat een selsaem ding! wat koom ick hier te merckē! Ick sie een vuyle seugh, ick sie een leelijck vercken, Ick sie een gortich swijn met ringen inden muyl, Daer mede wroet het beest oock in het slimste vuyl, Voorwaer het edel gout dat is ter quader uren, Met onrecht, quaet beleyt, of ongesoute kuren, De seuge toe-geschickt, en aen het swijn besteet, Een beest dat enckel dreck en vuylen modder eet; Gewis het schoon juweel dat mochte beter çieren Den vinger of het oir van onse jonge dieren, Of van een lieve bruyt, om met te beter glans Te dragen inde feest haer groenen maegde-krans. Maer hola, gladde tongh, wat hebdy daer gesproken? Wat is u voor een woort daer uyt den mont gebroken? Het vonnis dat ghy geeft, en hier als seker stelt, Dat raeckt my even selfs, als tegen my gevelt; Ick ben ( als ick het stuck, gelijck het is gelegen, Wil met een stillen geest wat naerder overwegen ) Ick ben de vuyle seugh, die inden modder wroet, Die in den mishoop woont, en alle grouwel doet; Ick ben dit leelijck swijn, dat met de schoonste ringen Is besigh even staegh ontrent de vuylste dingen, Ick ben dit onguer beest dat noch het edel goudt Noch hellen diamant in acht of weerden houdt. Ick was een jonge spruyt, ick quam daer henen treden, Frisch, geestigh, aengenaem, en met gesonde leden, Ick had een wacker oogh, ick had een rooden mont, Ick hadde niet een lidt dat my niet wel en stont: Ick was een lieve maeght, van yeder een gepresen, Hoewel had ick en vrou en moeder konnen wesen! Hoewel had ick gedient ontrent het echte bedt! Nu ben ick maer een sloor, een slons, een rechte slet, Een grouwel inde stadt. Ick hebbe slimme gasten De borsten mijner jeught oneerlijck laten tasten, Och had ick die besteet ontrent een aerdigh kint, Soo waer ick heden noch van alle man bemint. Nu ben ick maer een spot van alle vuyle boeven, Die my tot aende ziel nu menighmael bedroeven, Maer ach! dat heeftet wegh. Eylaes! verloren eer Die is, die blijftmen quijt, en dat voor immermeer. Nu Maegden hoort een woort, ick moet de jeugt vermané Met druck, met herten-leet, met uyt-gestorte tranen, Ter eeren van de trou. Och weest my noyt soo geck Het gout van uwe jeught te leggen inden dreck.

TranslationAI-generated

Ah, what a strange thing! What do I come to notice here! I see a filthy sow, I see an ugly pig, I see a measly swine with rings in its snout, with which the beast also roots in the foulest filth. Truly, the noble gold was in an evil hour — by injustice, bad management, or unsavoury whims — assigned to the sow and bestowed upon the swine, a beast that eats nothing but dung and foul mud. Surely the fair jewel might better adorn the finger or the ear of our young girls, or of a dear bride, so that with better lustre she might wear her green maiden's garland at the feast. But hold, glib tongue, what have you spoken there? What sort of word has broken out of your mouth? The verdict that you give, and set down here as certain, touches me myself, as if pronounced against me; for I am (if I will consider the matter, as it stands, somewhat more closely with a quiet mind) — I am the filthy sow that roots in the mud, that lives on the dunghill and does every abomination; I am this ugly swine that with the finest rings is constantly busy about the foulest things; I am this nasty beast that holds neither the noble gold nor the bright diamond in regard or worth. I was a young shoot, I came walking along, fresh, lively, pleasant, and with healthy limbs; I had a lively eye, I had a red mouth, I had not a single limb that did not suit me well. I was a dear maiden, praised by everyone — how well I might have been a wife and a mother! How well I might have served at the marriage bed! Now I am nothing but a slattern, a slut, a downright rag, an abomination in the city. I have let bad fellows dishonourably handle the breasts of my youth; oh, had I bestowed them on a nice child, I would still today be loved by every man. Now I am only the mockery of all foul rogues, who now many a time grieve me to the very soul. But alas! that is gone. Alas, honour once lost is lost, and that for evermore. Now, maidens, hear a word — I must admonish youth with sorrow, with heartache, with outpoured tears, for the honour of fidelity: oh, never be so foolish for me as to lay the gold of your youth in the dirt.