Emblem 54

TranscriptionAI-generated

Terwijl een rap gesel, met onvermoeyde gangen, Sich op een verren wech tot reysen hadt gestelt, Soo wort hy van den slaep in seker wout bevangen, Vermits de swarte nacht omvingh het gantsche velt; Dies soeckt hy daer ontrent waer hem tot rust te geven, Om, door een soeten slaep, te krijgen nieuwe kracht; Hy vint, benevens hem, een plaetse wat verheven, Hier kies ick (seyt de vrient) mijn bed voor desen nacht. Hy meynde dat hy sach een heuvel op den velde: En siet! een * Schilt-padt sat gedoken in het sant, Hier op was dat de man sich om te rusten stelde, Vermits hy daer ontrent geen beter plaets en vant. De vrient, soo haest hy sat, began terstont te slapen, Gelijck men in 't gemeen met moede leden placht, Het beest rijst onder dies om sijnen kost te rapen, En gaet een staegen tret by nae den gantschen nacht. Als nu de gulde son quam weder aen-gereden, En dat met een de slaep den jongelingh verliet, Soo stelt hy sijnen gangh om vorder aen te treden, Maer hy en kent het lant, hy kent de wegen niet. Hoe! (seyt hy) droom ick dan? of ben ick buyten sinnen? Of is op eenen nacht dit gantsche wout verdraeyt? Wat vreemdigheyt is dit? wat sal ick gaen beginnen? Waer dat ick henen keer, my dunckt ick stae bekaeyt! Waer is de groote rots die aen den wege paelde? Waer is het schoon gebou dat lagh ter rechter hant? Waer isset al te mael? Dus stont hy vast en maelde, Tot dat hy op het lest de rechte gronden vandt, Tot dat hy kent het beest daer op hy quam gereden, En al den handel siet door klaerheyt vanden dagh; Doen wist de Iongelingh, doen wist hy eerst de reden, Waerom hy niet en vint dat hy te vooren sagh. Let, vrient, wat dit beduyt, het sal u mogen stercken: De Man, is yder Mensch, de Schilt-pad is de Tijt; De Slaep ons dom Verstant, dat niet en kan bemercken Hoe veerdigh even staegh ons leven henen glijt; Dit heb ick eens geproeft, al over langh geleden, Ick quam doen metter haest te Leyden in de stadt, Daer gingh ick langen tijt door al de straten treden, En waer ick andermael eens goede vrienden hadt; Maer wat ick soecken mocht, het eynde was verlooren, Een yder was verhuyst, of in des doots gebiet, My docht de gantsche stadt en was niet als te vooren, Want binnen Leyden selfs, en vont ick Leyden niet. Eylaes! terwijl de mensch gaet hier en ginder woelen, Ontslipt hem even-staeg, ontglipt hem menigh jaer; Wy werden out (och arm!) oock sonder ons gevoelen, En veel-tijts als men 't is, dan wort men 't eerst gewaer. D'uyr-wijser gaet gestaegh, men siet hem niet bewegen, De boom, wel eer een rijs, wort ongevoelick groot: 'tIs even met de mensch, 'tis even soo gelegen, Een slaep, een diepe slaep, die leyt hem nae de doot. Mijn Ziel, wilt ghy verstaen hoe nae wy zijn ten ende, Hoe nae wy zijn vervoert tot in des doots gevaer, Keert u eens om en om, en telt al u bekende, Al die ghy niet en vint die roepen u tot haer.

TranslationAI-generated

While a nimble fellow, with untiring strides, had set out to travel on a far road, he was overcome by sleep in a certain wood, since the black night had wrapped the whole field around; so he looks about there for a place to give himself rest, in order to gain new strength through a sweet sleep; he finds, close beside him, a spot somewhat raised: 'Here I choose (says the friend) my bed for this night.' He thought he saw a little hill upon the field: and look! a tortoise sat hidden in the sand. On this the man settled himself to rest, since he found no better place anywhere near. The friend, as soon as he sat down, began at once to sleep, as people commonly do with weary limbs; meanwhile the beast rises up to gather its food, and goes at a steady pace nearly the whole night. Now when the golden sun came riding back again, and with it sleep left the young man, he sets himself to go on further, but he does not know the land, he does not know the roads. 'What!' (says he) 'am I dreaming then? or am I out of my senses? Or has this whole wood been turned around in a single night? What strangeness is this? what shall I begin to do? Wherever I turn, it seems to me I am stuck fast! Where is the great rock that bordered the road? Where is the fine building that lay on the right hand? Where is it all together?' Thus he stood brooding, until at last he found the true ground of it, until he recognises the beast on which he had come riding, and sees the whole business by the clear light of day; then the young man knew, then first he knew the reason why he does not find what he saw before. Note, friend, what this means, it may strengthen you: the Man is every Human being, the Tortoise is Time; Sleep is our dull Understanding, which cannot perceive how swiftly and steadily our life glides away. I once experienced this, long ago now: I came then in haste to the city of Leiden; there I walked a long while through all the streets, to see where I once again had good friends; but whatever I might seek, the outcome was lost: everyone had moved away, or was in death's dominion. It seemed to me the whole city was not as before, for within Leiden itself I did not find Leiden. Alas! while man goes bustling here and there, there slips from him steadily, there glides from him, many a year; we grow old (poor us!) also without our feeling it, and most often when one is so, then one first becomes aware of it. The clock-hand moves constantly, one does not see it move; the tree, once a twig, grows imperceptibly great: it is just so with man, it is just so disposed; a sleep, a deep sleep, lies nearest to his death. My Soul, if you will understand how near we are to the end, how near we are carried into the peril of death, turn yourself about and about, and count all your acquaintances: all those whom you do not find are calling you to them.