Emblem 99

TranscriptionAI-generated

Ghy prijst, ô vrient, de nieuwe schoen, Die ghy siet aen mijn voeten doen, Ghy siet het leer is wonder net, En aerdigh nae den voet geset; Ghy siet een wonder schoonen naet Die geestich om de sole gaet; Ghy siet, in plaetse van een bant, Een roos geçiert met diamant; Ghy siet in als een meester-stuck, En stelt dit onder mijn geluck. Maer ghy, die dit van buyten siet En voelt het innigh prangen niet, Van buyten schijnt het moy te zijn, Maer binnen is een stille pijn, Een pijn die my geduerigh wringht, En mijn geheele vreught bedwinght. Men oordeelt dickmaels eenigh mensch Als of hy hadt sijn 'sherten wensch, En daerom wort ons eygen staet By ons mis-presen of gehaet; Maer soo men waerheyt spreken mach, Dit is voorwaer een quade slach; Want hy, dien ghy geluckich hiet, Heeft dickmael eenich stil verdriet, Heeft dickmael, ick en weet niet wat, Dat ghy van buyten niet en vat; Maer soo ghy eens ter degen saeght Hoe dat sijn herte leyt en jaeght, Hoe dat hy binnen is gestelt, En wat hem in den boesem quelt, Ghy soudt misschien u swaersten druck Verheffen boven sijn geluck. Gelooftet vry, al draegh' ick schoon Een prachtich kleet, een goude kroon, En boven dien een konings staff, Al dat en weert geen hooft-sweer aff; Ick ben, eylaes! ick ben gequelt, En dickmael wonder vreemt gestelt, Ick voele, jae een swaer verdriet Schoon dattet yder niet en siet, Ick voele dat my binnen wringht, »Ten is geen gout al watter blinckt.

TranslationAI-generated

You praise, O friend, the new shoe that you see put on my feet; you see the leather is wonderfully neat, and nicely fitted to the foot; you see a wonderfully fine seam that runs cleverly around the sole; you see, instead of a band, a rose adorned with a diamond; you see in all a masterpiece, and you count this among my good fortune. But you, who see this from the outside and do not feel the inward pinching: from outside it seems to be pretty, but within there is a silent pain, a pain that constantly wrings me and restrains all my joy. Often one judges some person as if he had his heart's desire, and therefore our own condition is misprized or hated by us; but if one may speak the truth, this is indeed a bad habit; for he whom you called fortunate often has some silent sorrow, often has — I know not what — something that you do not grasp from the outside; but if you once looked properly at how his heart lies racing, how he is disposed within, and what torments him in his bosom, you would perhaps exalt your heaviest affliction above his good fortune. Believe it freely: although I wear a splendid garment, a golden crown, and besides that a king's staff, all that does not ward off a headache; I am, alas! I am tormented, and often very strangely disposed; I feel, yes, a heavy grief, although not everyone sees it; I feel that something wrings me within. »It is not all gold that glitters.«