Emblem 121

TranscriptionAI-generated

Een keerse van den wint aen alle kant gedreven, Dat was in ouden tijdt een schetse van het leven, Een af-druck vanden mensch, een beelt van alle vleys, En 'tis ( nae mijn begrijp ) gesproocken nae den eys. Want sooder groote wint koomt opter aerden rasen, Stracx wort het flicker-licht met krachten uyt-geblasen; Of sooder stilte koomt, en dat de sonne schijnt, Ey siet! de fackel smelt, en hare glans verdwijnt; Indiender eenigh nat van boven koomt gesegen, De keerse staet en queelt oock vanden minste regen; Of koomter drooge vorst, die inde wangen bijt, Het vyer dat wort verteert, en al in korten tijt; Of soo een soete lucht ( dat niet en kan geschieden ) Wou aende teere vlam gestaege gunste bieden, Eylaes haer schoone glans gaet efter haren ganck, En wort ten lesten asch, en niet als enckel stanck. Wat is doch van het vlees? daer zijn verscheyde saecken Die ons ( men weet niet hoe ) tot stof en asschen maken; En schoon men langen tijt behoudt een goeden stant, Noch wort de leven-vonck ten lesten uyt-gebrant. Ach waer sich yemant keert, of waer hy koomt getreden, De doot, de bleecke doot, die sit hem in de leden; Dies schoon men hier bequam sijn volle herten-wensch, 'tIs al maer korte vreught. De doodt is inden mensch.

TranslationAI-generated

A candle driven by the wind on every side, that was in olden times a sketch of life, an imprint of man, an image of all flesh; and it is (in my understanding) spoken as it should be. For if a great wind comes raging over the earth, at once the flickering light is forcefully blown out; or if calm comes, and the sun shines, oh look! the torch melts, and its brightness vanishes; if any moisture comes dripping from above, the candle stands and languishes even from the slightest rain; or if dry frost comes, which bites into the cheeks, the fire is consumed, and that in a short time; or if a mild air (which cannot happen) should wish to offer steady favour to the tender flame, alas, its fair brightness still goes its way, and becomes ashes at last, and nothing but mere stench. What then of the flesh? There are various things that (one knows not how) turn us to dust and ashes; and although one keeps a good condition for a long time, yet the spark of life is burnt out at last. Ah, wherever a man turns, or wherever he walks, death, pale death, sits in his limbs; therefore though one here obtained his full heart's desire, it is all but brief joy. Death is within man.