Emblem 125

TranscriptionAI-generated

Het vrou-mensch, dat sich kemt, spreeckt Mocht ick niet voor dit werk met goede redé schromé? Mijn hayr is gants verwert; hoe isser door te komé? Mijn hooft dat is gestelt gelijck een eensaem wout Dat niet en wort begaen, en noyt en is gebout. Och! had ick nae den eysch mijn vlechten onderhouwen, Soo gingt my heden wel, gelijck de nette vrouwen; Maer nu lijd' ick verdriet, om datter nimmer kam Bynaest van al het jaer my op het hooft en quam; Nu sitt' ick hier en klaegh, onseker wat te maecken, Onseker wat te doen, of wat te sullen raecken, Al waer ick ben geweest, of waer ick komen sal Daer steuyt het gladt yvoir, en hapert over-al; Nochtans het moeter deur. ick trecke door de vlechten, Want met een sachten kam en isset niet te rechten; 'tIs reden dat hy sucht, en groote pijne lijdt, Die noyt sijn hooft en kemt, of niet ter rechter tijt. Wel, ghy die mijn verdriet met oogen kunt bemercken, Leert uyt eens anders leet u eygen hooft bewercken; Kemt, kemt u menighmael, en niet het hayr alleen, Maer oock dat binnen schuylt, tot aen het innigh been: Kemt u verwrongen hert, en u verboste sinnen, En maeckt doch over al een reynen gront te winnen, Want hy, wiens hooft en hert eens wel gereddet zijn, Al kemt hy menighmael, hy kemt hem sonder pijn: Maer die het sondigh hayr laet wilt daer henen wassen, En weet sich nader-hant geen kamme toe te passen, Want al wat hy geraeckt, daer is een vuyle nest, Ghy, kemt dan alle daegh, dat is de leden best. Het landt dat moet gewis met distels over-wassen Daer niemant in en ploeght, of op en plach te passen: De mensch wort voor gewis verwoest in sijn gemoet Die over sijn bedrijf geen ondersoeck en doet.

TranslationAI-generated

The woman who is combing herself speaks: Might I not with good reason shrink from this work? My hair is entirely tangled; how is one to get through it? My head is like a lonely wood that is never walked through and was never cultivated. Oh! had I kept my braids in order as I should, it would go well with me today, like the neat women; but now I suffer misery, because almost all the year long no comb ever came upon my head. Now I sit here and lament, uncertain what to do, uncertain what to undertake or what to tackle; wherever I have been, or wherever I shall come, the smooth ivory sticks fast and catches everywhere; yet it must get through. I pull through the braids, for with a gentle comb it cannot be put right; it is reasonable that he should sigh and suffer great pain who never combs his head, or not at the right time. Well, you who can see my distress with your eyes, learn from another's hurt to tend your own head; comb, comb yourself many times, and not the hair alone, but also what lies hidden within, down to the inmost bone: comb your twisted heart and your wild senses, and see to it that everywhere you win clean ground; for he whose head and heart are once well set in order, though he comb often, combs himself without pain. But he who lets the sinful hair grow wild there, and afterwards knows no comb to apply to it—whatever he touches, there is a filthy nest. You then, comb every day; that is best for the limbs. The land must surely become overgrown with thistles where nobody ploughs or used to tend it: the man is surely laid waste in his mind who makes no examination of his conduct.