Emblem 33

TranscriptionAI-generated

De Maegt, die de flessche draegt, spreeckt My is een teer gelas, dat niet en is te wagen, My is een broose fles bevolen om te dragen, My is ter hant gedaen een kranck, en tanger vat, Daer in besloten light een snel, een vluchtigh nat; Een vocht dat dierbaer is, dat niet en is te kopen Wanneer het maer een reys aen yemant is ontlopen, Een nat, een seltsaem nat, dat als een rijp verdwijnt Soo haest een laeuwe son maer eens daer op en schijnt. Hoe moet ick nu voortaen op alle dingen letten! Hoe seker moet ick gaen! hoe vast mijn voeten setten! Want glipt my slechts het been maer eens ter zijden uyt Soo ligh ick daer bedot, gelijck een vuyle bruyt. Hoe moet ick nu voortaen voor alle menschen schromen, Die hier, of ginder staen, die by, of aen my komen! Want soo een dertel wight maer eens hier tegen steeckt Daer is geen twijffel aen, eylaes! mijn flessche breeckt. Hoe moet ick met bescheyt mijn gantsche leden stieren, En noyt een los gesicht int wilde laten swieren! Want gaept mijn weeligh oogh en hier en weder daer Soo is mijn teer gelas geduerigh in gevaer. Hoe moet ick boven dat my neerstigh leeren mijden Van onrust, van gewoel, van over al te rijden! Want siet! ick lijde noot al waer ick henen vaer, Ick drage, lieve vrient, ick drage teere waer. Hoe moet ick boven al my wachten van te mallen, Want soo ick spelen wil, soo moet de flessche vallen, En schoon die maer en hort, en niet in stucken brack, Noch ben ick evenwel niet sonder ongemack: Ach door 'ken weet niet wat soo is de geest vervlogen, En wie dit naemaels koopt die isser aen bedrogen, Gelooftet, wie het raeckt, dit snel en vluchtigh vocht Is stracx (men weet niet hoe) verdwenen inde locht. Wat sal ick tot besluyt, wat sal ick vorder seggen? De reden die ick spreeck is niet te weder-leggen, Sy dient gants vast te gaen, en noyt te zijn gewaegt Die in een teer gelas haer gantsche schatten draegt.

TranslationAI-generated

The maid who carries the bottle speaks Mine is a fragile glass, which must not be risked, Mine is a brittle flask entrusted to me to carry, Into my hand has been given a weak and slender vessel, In which is enclosed a swift, a volatile liquid; A fluid that is precious, that cannot be bought Once it has run away from someone even a single time, A liquid, a rare liquid, that vanishes like hoarfrost As soon as a mild sun once shines upon it. How must I from now on take heed of everything! How surely must I walk! how firmly set my feet! For if my leg should slip but once to the side, There I lie fooled, like a dirty bride. How must I from now on be fearful of all people, Who stand here or there, who come near or at me! For if some wanton creature once jostles against it, There is no doubt of it, alas! my bottle breaks. How must I guide all my limbs with discretion, And never let a loose glance rove about wildly! For if my wanton eye gapes here and there, Then my fragile glass is constantly in danger. How must I besides diligently learn to avoid Unrest, bustle, and riding about everywhere! For see! I suffer peril wherever I go, I carry, dear friend, I carry fragile ware. How must I above all beware of frolicking, For if I want to play, the bottle must fall, And even though it only knocks and does not break in pieces, Still I am nevertheless not without trouble: Ah, through I know not what, the spirit has flown away, And whoever afterwards buys this is cheated in it, Believe it, whoever it concerns, this swift and volatile liquid Is at once (one knows not how) vanished into the air. What shall I say in conclusion, what further shall I say? The argument I speak cannot be contradicted: She must walk entirely firmly, and never be risked, Who carries her whole treasure in a fragile glass.