Emblem 50

TranscriptionAI-generated

Lest doen ick by mijn boeltjen quam, En acht op haer gedaente nam, Soo vondt ick datse treurigh sach, En vry al anders alsse plach; My docht wel dat haer wat ontbrack, Dies wast dat ick dus tot haer sprack. Wel, liefste kint, hoe dus ontstelt? Wat isset dat u sinnen quelt? Ick sie wel aen u droef gelaet Als dat het u niet wel en gaet. Sy sweegh daer op een langen tijt, Doch maeckte staegh een nieu gekrijt, En wat ick seyde, wat ick badt, Sy maeckte slechts haer oogen nat, Soo dat ick gants bekommert stont, En seyde met een droeven mont: Vriendinne, wat ick bidden magh, Ey laet eens af van dit geklagh; En segh een reys wat datter schort? En waerom dat ghy tranen stort? Op dat u vriendt ten minsten yet Mach doen tot troost van u verdriet. Sy greep my daer op inden erm; En seyde met een droef gekerm, Eylaes! de gront van mijnen druck Is vry een deerlick ongeluck, Want, soo ick gister treden gingh, Verloor ick mijnen besten ringh, Ick miste van mijn slincker hant Een tafel van een diamant, Een steen soo schoon, soo groot, soo rijck, 'kEn weet niet eenen sijns gelijck; En heden noch op dese vloer Daer brack eylaes! dit aerdigh snoer, Soo dat de perels al te mael Verstroyden lancks de ruyme sael; En schoon ick socht door al het stof, Ick misser acht of negen of, Al schoon, en uyter-maten ront, Het stuck dat kost my seven pont: Ey siet! doch wat een droeve spijt, Ick gae mijn beste dingen quijt; En schoon het my al seer verdriet, Hoe dat ick souck 'ken vinde niet. Als sy dees klachten hadt gedaen Soo gingh het huylen weder aen, Sy schreyde tranen wonder groot, Die vielen staegh in haren schoot. Ick stont verstelt in desen rou, Onseker wat ick seggen sou. Dan, t'wijl ick lett' op haer getier, Verneem ick daer een Iuwelier, Die, nae dat hy ons had gegroet, Verscheyde kassen open doet, En haelter uyt een grooten schat, En seyde, joncker, koopt toch wat, Want siet ick brengh hier aen den dagh Al wat een jufvrou dienen magh: Sy ('tscheen) ontsliep op dese stem, En keerd' haer wacker tegen hem, En greep voor eerst een diamant, Wel vry de schoonste diese vant, En seyd', Hier waer ick nu gedient, Had ick maer eenen milden vrient, Maer eenen die wat koopen wou, Dat waere troost voor mijnen rou; En daer op gafse my een soen, Dat was geseyt, ghy moetet doen. Ick, droevigh om haer treurigh sien, Began de kramer gelt te bien, En eer ick wist hoe dattet gingh Soo was ick kooper van den ringh; Wat meer? gesellen, tot besluyt, Ick schudde daer mijn beursjen uyt, En hier voor had ick anders niet, Als dat noch heden mijn verdriet; Oock soo verstondt ick naderhant Dat even die geslepe quant, Die my verkocht dat moye goet, Was van me-jufvrouws naeste bloet, Door haer voor seker op gemaeckt, En soo daer in het spel geraeckt, In voegen dat my seker docht Ick had haer eygen ringh gekocht. Wel aen, voor my ick heb geleert Terwijl ick met haer heb verkeert, Dat juyst wanneer een hoere schreyt Sy dan haer slimste lagen leyt; Maer offe krijt, of datse lacht, Siet dat ghy't beyde niet en acht; Want offe lacht, of datse weent, 'Tis veel-tijts beyde niet gemeent.

TranslationAI-generated

Lately, when I came to my sweetheart and took note of her looks, I found that she looked sorrowful, and quite otherwise than she used to be; it seemed to me that something ailed her, and so I spoke to her thus: Well, dearest child, why so upset? What is it that torments your mind? I see well by your sad face that things are not going well with you. — She kept silent at that a long time, but constantly began a new wailing, and whatever I said, whatever I begged, she only made her eyes wet, so that I stood wholly troubled, and said with a sorrowful mouth: My friend, I beg you, do leave off this lamenting; and say for once what is the matter, and why you shed tears? So that your friend may at least do something to comfort your grief. — She then seized me by the arm, and said with a sad moaning: Alas! the cause of my distress is indeed a pitiful misfortune, for yesterday as I went walking I lost my best ring, I missed from my left hand a table-cut diamond, a stone so fine, so large, so rich, I know of none like it; and this very day, here on this floor, alas, this pretty string broke, so that the pearls all scattered along the wide hall; and though I searched through all the dust, I am missing eight or nine of them, all fine and exceedingly round — the piece cost me seven pounds. Ah, see, what a sad vexation, I am losing my best things; and although it all grieves me much, however I search I cannot find them. — When she had made these complaints the weeping began again; she wept wondrous great tears, which kept falling in her lap. I stood astonished at this grief, unsure what I should say. — Then, while I was attending to her clamour, I notice a jeweller there, who, after he had greeted us, opens various cases and takes out of them a great treasure, and said: young sir, do buy something, for see, I bring here to light all that may serve a lady. — She (so it seemed) woke up at this voice, and turned briskly toward him, and first took hold of a diamond, quite the finest she could find, and said: Here I would now be served, if only I had one generous friend, one who would buy something — that would be comfort for my sorrow; and thereupon she gave me a kiss, which meant: you must do it. — I, sad at seeing her sorrowful, began to offer the pedlar money, and before I knew how it went I was the buyer of the ring; what more? Comrades, in short, I emptied my purse there, and for this I had nothing else but what grieves me still today; also I learned afterwards that the very cunning fellow who sold me that fine stuff was my lady's nearest kin, certainly put up to it by her, and so brought into the game, so that it certainly seemed to me I had bought her own ring. — Well then, for my part I have learned, while I kept company with her, that just when a whore weeps she is laying her craftiest snares; but whether she cries or whether she laughs, see that you heed neither; for whether she laughs or whether she weeps, most of the time neither is meant.